Piodermia zgorzelinowa w chorobie Leśniowskiego-Crohna

Piodermia zgorzelinowa (ropne zapalenie skóry) – znana również jako wrzodziejące zapalenie skóry jest bolesnym schorzeniem skóry, zajmuje duży obszar, prowadzi do owrzodzenia i martwicy. Chorobę tę powoduje infekcja, ale leczenie antybiotykami jest nieskuteczne prawdopodobnie przez nadmierną reakcję układu immunologicznego. Prowadzi to do aktywacji neutrofilów, które nie są dostatecznie regulowane przez inhibitory proteinaz tkankowych. W związku z tym stosuje się leki immunosupresyjne tj. glikokortykoidy, dapson lub cyklosporyna A by wytłumić układ odpornościowy.

Ponad 48% chorych po 6 miesiącach w chorobie Crohna notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

piodermia-zgorzelinowa

Piodermia zgorzelinowa występuje częściowo z innymi chorobami, na przykład w chorobie Crohna , wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego, chorabach reumatycznych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów i zapalenie naczyń , białaczkach lub przewlekłych zapaleniach wątroby. Ponadto piodermia zgorzelinowa może spowodować zgorzelinową transformację ran chirurgicznych, do tego stopnia, że muszą one być traktowane silnymi lekami immunosupresyjnymi.

Przeciwskazane są leki zawierające jod.

Ponieważ choroba rozwija się powoli, w wielu przypadkach może spowodować masowe ogniska, wymagające amputacji
Najczęstszym miejscem piodermii zgorzelinowej jest przednia część kończyny dolnej. Ale może również wystąpić w dowolnym innym miejscu skóry.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Leczenie


W leczeniu stosuje się nieprzylegające opatrunki. Regularne łyżeczkowanie gojącej się rany, procedury operacyjne – jak usuwanie tkanek martwiczych (oczyszczanie rany) są uważane za przeciwskazane, ponieważ mogą doprowadzić do pogorszenia się zmian chorobowych.

Dzięki użyciu środków immunosupresyjnych uzyskuje się ogólnie dobre wyniki leczenia. Są to szczególnie wysokie dawki glikokortykosteroidów, w połączeniu z cytostatykami takimi jak cyklofosfamid i azatiopryna. Należy zauważyć, że w przypadku stosowania terapii samymi glikokortykosteroidami, po odstawieniu leków mogą wystąpić nawroty.

Można stosować kąpiele w solankach i chlorheksydynie. W cięższych postaciach mogą pomóc okłady z rivanolu. Na mniejsze rany stosuje się fiolet gencjany, który zmniejsza kolonizację bakteryjną.
Szczególny nacisk kładzie się na leczenie pacjentów pod kątem psychologicznym. Zaleca się ćwiczenia redukujące stress. Pomocny może być tutaj autogeniczny trening indywidualny, głęboki relaks i Trening Jacobsona.

Pacjenci mogą i powinni poruszać się możliwie normalnie. Regularne spacery są, aby powodują krążenie limfy i pomagają zmniejszyć obrzęk. Pacjenci twierdzą, że dzięki regularnym ćwiczeniom ból mija. Ból może być także łagodzony poprzez podanie leków przeciwbólowych.

 

Diagnostyka różnicowa


Powinna zostać przeprowadzona różnicowa diagnostyka pirodermii gangrenosum z następującymi chorobami

  • gruźlica skóry
  • owrzodzenie Buruli
  • rumień stwardniały
  • róża
  • leiszmanioza
  • kiła
  • owrzodzenia podudzi
  • martwicze zapalenie powięzi