Leczenie choroby Leśniowskiego-Crohna

Leczenie choroby Leśniowskiego-Crohna zwykle wiąże się z leczeniem farmakologicznym lub w niektórych przypadkach z leczeniem chirurgicznym. Obecnie nie ma skutecznego lekarstwa na tą chorobę.

Celem leczenia jest zmniejszenie stanu zapalnego oraz objawów choroby. Celem jest także poprawienie rokowania oraz ograniczenie powikłań. W najlepszych przypadkach można doprowadzić nie tylko do złagodzenia objawów, ale także do długotrwałej remisji.

 

Leki przeciwzapalne


Leki przeciwzapalne to często pierwszy etap w leczeniu choroby zapalnej jelit. Obejmują one:

Doustne 5-aminosalicylany. Leki te mogą być przydatne w przypadku choroby Crohna która dotyczy jelita grubego, ale nie są przydatne w leczeniu chorób, w jelicie cienkim. Obejmują one sulfasalazyna (Azulfidine), sulfonamidy i mesalaminę (Asacol, Delzicol, Pentasa, Lialda, Apriso).

Leki te, zwłaszcza sulfasalazyna, mają szereg działań ubocznych, takich jak nudności, biegunka, wymioty, zgaga i ból głowy. Leki te były powszechnie stosowane w przeszłości obecnie jednak uważa się, iż ogólnie przynoszą ograniczone korzyści.

Kortykosteroidy – takie jak prednizon mogą pomóc zmniejszyć stan zapalny w dowolnym miejscu w organizmie, ale mają wiele skutków ubocznych, w tym obrzęk twarzy, nadmierny zarost, nocne poty, bezsenność i nadpobudliwość. Bardziej poważne efekty uboczne obejmują wysokie ciśnienie krwi, cukrzycę, osteoporozę, złamania kości, zaćmę, jaskrę oraz zwiększone ryzyko zakażenia.

Ponadto, kortykosteroidy nie działają u każdego z chorobą Leśniowskiego-Crohna. Lekarze na ogół używają ich tylko wtedy, gdy chorzy nie reagują na inne leki. Nowsze rodzaje kortykosteroidów takie jak budezonidu (Entocort WE), działają szybciej i wydają się prowodować mniej skutków ubocznych.

Kortykosteroidy nie są lekami do długotrwałego stosowania. Mogą być wykorzystane do krótkoterminowej (trzy do czterech miesiące) poprawy objawów i wywołania remisji. Kortykosteroidy mogą być także stosowane z lekami tłumiącymi układu immunologicznego – kortykosteroidy mogą indukować remisję, a leki tłumiące układu odpornościowy mogą pomóc ją utrzymać.

 

Leki tłumiące układu immunologiczny


Leki te również zmniejszają stan zapalny, poprzez hamowanie substancji które powodują stan zapalny. Dla niektórych osób, kombinacja tych leków działa lepiej niż jeden lek z osobna. Leki immunosupresyjne obejmują:

Azatiopryna (Imuran) i merkaptopuryna (Purinethol). Są to najbardziej powszechnie używane leki immunosupresyjne w leczeniu chorób zapalnych jelit. Biorąc pod uwagę ich działania wymaga się aby stosować się ściśle do zaleceń lekarza i sprawdzać regularnie krew w celu poszukiwania objawów niepożądanych, takich jak obniżona odporność na infekcje.

Krótkoterminowe stosowanie, może też być związane z zapaleniem wątroby lub trzustki i supresją szpiku kostnego. Długotrwałe stosowanie, chociaż rzadko występujące są związane z pewnymi infekcjami i nowotworami, w tym chłoniakiem i rakiem skóry. Mogą również powodować nudności i wymioty. Lekarz powinni wykorzystywać badanie krwi w celu określenia, czy chory może przyjmować te leki.

Infliksymab (Remicade), adalimumab (Humira) oraz certolizumab pegol (Cimzia). Leki te, zwane inhibitorami TNF lub „lekami biologicznymi” działają przez zobojętnienie układu immunologicznego działając na białko zwane czynnik martwicy nowotworu (TNF). Są one używane u dzieci i dorosłych z umiarkowaną lub ciężką postacią choroby Leśniowskiego-Crohna w celu zmniejszenia objawów podmiotowych i przedmiotowych. Leki te także mogą indukować remisję. Naukowcy nadal badają te leki, aby porównać ich zalety i wady.

Inhibitory TNF mogą być używane natychmiast po postawieniu diagnozy, zwłaszcza jeśli lekarz podejrzewa, że może mieć ciężką postać choroby Crohna lub jeśli masz obecną przetokę. Czasami są one używane w przypadku gdy inne leki zawiodły. Mogą one również być połączone z lekami immunosupresyjnymi u niektórych osób, ale praktyka ta jest dość kontrowersyjna.

Ludzie z pewnymi sytuacjach nie mogą brać inhibitorów TNF. Gruźlica i inne poważne infekcje mogą pojawić się wraz ze stosowaniem leków immunosupresyjnym. Porozmawiaj z lekarzem na temat potencjalnych zagrożeń o tym jaki wpław na skórę lub na gruźlicę mogą mieć te leki. Poproś o wykonanie zdjęcia rentgenowskiego klatki piersiowej oraz badanie na wirusowe zapalenie wątroby typu B przed rozpoczęciem brania tych leków.

Metotreksat (Rheumatrex). Lek ten używany w leczenia raka, łuszczycy i reumatoidalnego zapalenia stawów jest czasem wykorzystywany u pacjentów z chorobą Crohna, która nie reaguje na inne leki.

Krótkoterminowe działania niepożądane to nudności, zmęczenie i biegunka, rzadko może powodować potencjalnie zagrażające życiu zapalenie płuc. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do supresji szpiku kostnego, bliznowacenia wątroby a czasami raka. Należy bacznie obserwować skutki uboczne.

Cyklosporyna (Gengraf, Neoral, Sandimmune) i takrolimus (Astagraf XL, Hecoria). To silne leki, często używane, aby pomóc leczyć przetoki w chorobie Crohna – zarezerwowane dla chorych, którzy nie zareagowali na leczenie innymi lekami. Cyklosporyna ma możliwość powodowania poważnych skutków ubocznych, takich jak uszkodzenie nerek i wątroby, drgawki i śmiertelne infekcje. Leki te nie są przeznaczone do długotrwałego użytkowania.

Natalizumab (Tysabri) oraz vedolizumab (Entyvio). Leki te działają przez zatrzymanie pewnych immunologicznych cząsteczek komórkowych – integryn – od wiązania się z innymi komórkami w wyściółce jelita. Natalizumab jest dopuszczony dla osób z umiarkowaną i ciężką postacią choroby Leśniowskiego-Crohna oraz z objawami zapalenia które nie reagują również na inne leki.

Ponieważ lek jest związany z rzadkim, ale poważnym ryzykiem wystąpienia postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (choroba mózgu), które zwykle prowadzi do śmierci lub ciężkiego kalectwa – musi być przypisywany z rozwagą.

Vedolizumab – ostatnio została zatwierdzony w leczeniu choroby Crohna. To działa jak natalizumab, ale nie wydaje się nieść ze sobą ryzyko chorób mózgu.

Ustekinumab (Stelara). Lek ten stosuje się w leczeniu łuszczycy. Badania wykazały, że jest użyteczny w leczeniu choroby Leśniowskiego-Crohna, jak również i może być używany wtedy, gdy inne metody leczenia nie działają.

 

Antybiotyki


Antybiotyki mogą zmniejszyć ilość odwodnienia, a czasami wyleczyć przetoki i ropnie u osób z chorobą Leśniowskiego-Crohna. Niektórzy naukowcy uważają także antybiotyki zmniejszają szkodliwe działania bakterii jelitowych, które mogą odgrywać rolę w aktywacji układu immunologicznego w jelitach prowadząc do zapalenia.

Antybiotyki mogą być stosowane jako dodatek do innych leków, lub gdy infekcja staje się poważnym problemem, tak jak w przypadku przetok odbytu. Jednakże, nie ma mocnych dowodów na to, że antybiotyki są skuteczne w leczeniu choroby Crohna. Najczęściej przepisane antybiotyki obejmują:

Metronidazol (Flagyl). W pewnym momencie, metronidazol był najczęściej stosowanym antybiotykiem w chorobie Crohna. Jednak powodował poważne skutki uboczne, w tym drętwienie i mrowienie w rękach i nogach i czasami bóle mięśni lub osłabienie. W przypadku wystąpienia tych skutków ubocznych, należy zatrzymać stosowanie leku i skontaktować się z lekarzem.

Cyprofloksacyna (Cipro). Lek ten, który łagodzi objawy u niektórych osób z chorobą Crohna, jest generalnie korzystniejszy od metronidazolu. Rzadkim działaniem niepożądanym jest zerwanie ścięgna, które jest zwiększone jeśli bierze się również kortykosteroidy.

 

Inne leki


Oprócz kontrolowania stanu zapalnego, niektóre leki mogą pomóc złagodzić objawy, ale zawsze należy skonsultować się z lekarzem przed podjęciem jakichkolwiek dodatkowych leków. W zależności od nasilenia choroby Leśniowskiego-Crohna, lekarz może zalecić jeden lub więcej z następujących leków:

Leki przeciwbiegunkowe. Dodatek włókna, lub proszeku psyllium (Metamucil) lub metylocelulozy (Citrucel), może pomóc złagodzić objawy łagodnych do umiarkowanycg biegunek.W przypadku cięższej biegunki stosuje się loperamid (Imodium) mogą być skuteczne.

Leki przeciwbólowe. W celu łagodzenia łagodnego bólu, lekarz może zalecić paracetamol (Tylenol, inne) – albo inne przeciwbólowe leki takie jak ibuprofen (Advil, Motrin IB, inne), naproksen sodu (Aleve, Anaprox).

Suplementy żelaza. Jeśli jednym z objawów jest przewlekłe krwawienie z jelit, może u ciebie wystąpić niedokrwistość z niedoboru żelaza, dlatego trzeba spożywać suplementy żelaza.

Witamina B-12. Choroba Crohna może powodować niedobór witaminy B-12. Witamina B-12 pomaga zapobiegać anemii, wspomaga prawidłowy wzrost i rozwój i jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego.

Wapń i witamina D. Leki stosowane w chorobie Crohna mogą zwiększać ryzyko wystąpienia osteoporozy, więc może okazać się konieczne przyjmowanie suplementów wapnia z dodatkiem witaminy D.

 

Dieta


Lekarz może zalecić specjalną dietę podaną przez rurkę do karmienia (żywienie dojelitowe) lub składniki odżywcze podawane dożylnie (żywienie pozajelitowe) w celu leczenia choroby Crohna. Taka dieta może poprawić ogólny stan odżywienia i pozwolić odpocząć jelitom.

Lekarz może także zalecić dietę o niskiej zawartości błonnika w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia niedrożności jelit, jeśli masz zawężony odcinek jelit.

 

Chirurgia


Jeśli dieta i zmiana stylu życia, leczenie farmakologiczne lub inne zabiegi nie pomagają na objawy twojej choroby, lekarz może zalecić wykonanie operacji. Do jednej połowa pacjentów z chorobą Crohna, wymaga co najmniej jednej operacji w życiu. Jednakże, operacja nie leczy całkowiecie choroby Crohna.

Podczas zabiegu chirurg usuwa uszkodzoną część przewodu pokarmowego, a następnie ponownie łączy ze zdrową. Operacja może być używana w celu zamykania przetok i upuszczenia ropnie.

Korzyści z leczenia chirurgicznego w chorobie Crohna, są zwykle przejściowe. Choroba często powtarza się często w pobliżu usuniętego odcinka jelita.