Choroba Leśniowskiego-Crohna leczenie Warszawa

Michał Lipiński – gastrolog
Michał Lipiński
gastrolog, internista, diagnostyk
MEDIC HOUSE
Adres: Biały Kamień 7, 02-593 Warszawa
Telefon: 22 253 77 77

Wielu chorych po 4 miesiącach w chorobie Crohna notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej


Agnieszka Krawczyńska – gastrolog
Agnieszka Krawczyńska
gastrolog, internista
Przychodnia Lekarska MediSpace
Adres: Spokojna 5, Warszawa
Telefon: 22 255 90 50


Ewa Eliza Kasińska – gastrolog
Ewa Eliza Kasińska
gastrolog
Centrum Medyczne Polmed Oddział Warszawa – Grzybowska Platinum Towers
Adres: Grzybowska 61, 00-844 Warszawa
Telefon: 22 417 43 00


Agata Magdalena Goś-Zając – gastrolog
Agata Magdalena Goś-Zając
gastrolog, internista
Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie
Adres: Wilhelma Konrada Roentgena 5, 02-781 Warszawa
Telefon: 22 546 20 00


Tadeusz Tacikowski – gastrolog
Tadeusz Tacikowski
gastrolog
Centrum Medyczne LUX MED – Warszawa
Adres: Władysława Szernera 3, 03-305 Warszawa
Telefon:22 332 28 88


Marek Dudziak – internista
Marek Dudziak
internista, gastrolog
MULTIMED
Adres: Grochowska 234/240, Warszawa
Telefon: 22 636 47 74


Grażyna Rydzewska – gastrolog
Grażyna Rydzewska
gastrolog, internista
PRIMA Zespół Przychodni Specjalistycznych
Adres: Nowogrodzka 84/86, 02-018 Warszawa
Telefon: 22 629 59 07


Katarzyna Wierzbicka – gastrolog
Katarzyna Wierzbicka
gastrolog, internista
Centrum Medyczne Falck w Warszawie Sapieżyńska
Adres: Sapieżyńska 10, 00-215 Warszawa
Telefon: 22 535 91 91


Maciej Kierzkiewicz – gastrolog
Maciej Kierzkiewicz
gastrolog
Szpital LUX MED
Adres: Puławska 455, 02-801 Warszawa
Telefon: 22 431 20 59


Małgorzata Kozłowska-Wojciechowska – gastrolog
Małgorzata Kozłowska-Wojciechowska
gastrolog
Centrum Medyczne MediCenter
Adres: Wołoska 88, 02-001 Warszawa
Telefon: 22 646 86 08


Dariusz Kąkol – internista
Dariusz Kąkol
internista, gastrolog
Centrum Medyczne Kardiomed
Adres: Aleksandra Prystora 8, 02-495 Warszawa
Telefon: 22 434 08 00


Arkadiusz Bednarczuk – gastrolog
Arkadiusz Bednarczuk
gastrolog
PRIMA Zespół Przychodni Specjalistycznych
Adres: Nowogrodzka 84/86, 02-018 Warszawa
Telefon: 22 629 59 07


Andrzej Bielewicz – gastrolog
Andrzej Bielewicz
gastrolog, internista
al. Jerozolimskie 65/79, Warszawa
Centrum Medyczne LUX MED – Warszawa


Dariusz Wąsowski – gastrolog
Dariusz Wąsowski
gastrolog, chirurg
Szpital LUX MED
Adres: Puławska 455, 02-801 Warszawa
Telefon: 22 431 20 59

Wirtualna kolonoskopia w chorobie Leśniowskiego-Crohna

Kolonoskopia wirtualna – jest to badanie radiologiczne jelita grubego ( okrężnicy ) z wykorzystaniem tomografii komputerowej (CT) i może być wówczas nazywane kolonografią lub kolonoskopią CT. W trakcie badania zostają wykonane zdjęcia, a specjalne programy komputerowe tworzą z nich dwu- lub trójwymiarowe obrazy powierzchni jelita. Dzięki tej metodzie można diagnozować polipy, guzy i uchyłki. Rzadziej wykonuje się kolonoskopię wirtualną z użyciem rezonansu magnetycznego.

Wielu chorych po 4 miesiącach w chorobie Crohna notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

wirtualna-kolonoskopia

 

Wskazania


  • potwierdzenia wyników tradycyjnej kolonoskopii
  • poszukiwanie guza szczególnie gdy ma miejsce niejasna utrata wagi, lub poszukiwanie przerzutów nieznanego guza pierwotnego
  • nadanie po usunięciu raka lub polipów
  • nie wykonalna tradycyjna kolonoskopia

 

Przygotowanie


Podobnie jak w przypadku konwencjonalnej kolonoskopii, okrężnica powinna zostać opróżniona przed badaniem, by analiza obrazów nie była utrudniona. Istnieje wiele różnych sposobów przygotowania jelita grubego. Może ono składać się z kilkudniowej diety niskoresztkowej, płynnej lub podaniu różnej kombinacji środków przeczyszczających poprzedniego dnia lub w ciągu kilku dni. Ważne jest by utrzymać odpowiednie nawodnienie, które wspiera oczyszczanie jelita grubego i kompensuje utraty wody w trakcie stosowania środków przeczyszczających. Czasami można podać czopek aby lepiej oczyścić odbytnicę. Często dodatkowo stosuje się doustny środek kontrastowy, preparaty jodu lub baru, co pomaga dokładniej ocenić stan jelit i uniknąć błędów w diagnozie. W dniu badania pacjent powinien pić tylko jasne napoje.

Przebieg badania


Całe badania trwa 10-20minut, nie ma potrzeby podawania środków przeciwbólowych ani uspokajających. Zwykle dożylnie podaje się hioscynę lub glukagon. Na początku badania do odbytnicy wprowadza się cienką, krótką rurkę silikonową, przez krótą wstrzykuje się gaz poprzez automatyczną pompę. Na ogół jest to CO2, ponieważ jest szybko absorbowany w jelitach i w związku z tym zredukowane są nieprzyjemne wzdęcia. Gdy jelito grube jest rozszerzone, badanie odbywa się w pozycji leżącej. Pacjent jest wprowadzany do tomografu, skany są wykonywane 10-20 sekund a następnie pacjent obraca się. Zazwyczaj skany są wykonywane ze zmniejszoną dawką promieniowania.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Przetwarzanie i analiza obrazu


Po badaniu, skany obrazów są przetwarzane przez programy komputerowe. Radiolog analizuje serię zdjęć. Obszary oceniane jako niekompletne, lub zawierające podejrzane zmiany są porównywane w obu seriach. Może zostać stworzony obraz 3d. Oprócz oceny jelita grubego, pozostałe struktury jamy brzusznej również podlegają badaniu.

 

Co można diagnozować


  • uchyłki
  • adenoidy
  • nowotwory
  • przewężenia
  • inne schorzenia pozajelitowe

 

Korzyści


Wirtualna kolonoskopia jest wygodna dla pacjenta i wymaga mniej czasu niż konwencjonalna kolonoskopia. Nie ma potrzeby podawania środków przeciwbólowych ani uspokajających.

Obrazy z wirtualnej kolonoskopii są w każdej chwili dostępne do oceny. Badanie to umożliwia również ustalenie wtórne schorzenia nie związane z jelitami, gdyż może być połączone z tomografią jamy brzusznej.

 

Wady


Wirtualna kolonoskopia wykorzystuje promienie X, mimo że dawka może być znacznie zmniejszona za pomocą odpowiednich protokołów. Nie można w jej trakcie pobrać próbek, ani usunąć polipów. Nie są diagnozowane zmiany zapalne i angiodysplazja. W dalszym ciągu jako złoty standard w ocenie okrężnicy uważa się konwencjonalną kolonoskopię.

Rektoskopia w chorobie Leśniowskiego-Crohna

Rektoskopia (sigmoidoskopia) – służy do badania odbytnicy i zazwyczaj ostatniego centymetra odbytu. Aby zbadać całe jelito grube stosuje się kolonoskopię.

retroskopia

Wielu chorych po 4 miesiącach w chorobie Crohna notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Przygotowanie


Przygotowanie do badania jest bardzo proste, należy opróżnić odbytnicę, tak by badanie nie było utrudnione. Na godzinę przed badaniem podaje się środek przeczyszczający – lewatywę lub czopek co prowadzi do defekacji w ciągu 15-30minut. Dawniej lewatywę wykonywano ze znacznie większą ilością płynu, jednak nawet po odczekaniu jednej godziny w jelitach nadal znajdował się płyn, co miało wpływ na jakość badania i przedłużało jego czas.

Metoda


W tym badaniu stosuje się sztywne wzierniki odbytnicze o długości 20-30cm i średnicy ok. 2cm. Od jakiegoś czasu w użyciu są także elastyczne endoskopy o długości ok. 60cm. Badanie odbywa się w pozycji leżącej na lewym boku, albo na specjalnym stole. Możliwa jest także pozycja podobna do ginekologicznej. Przyrząd wsuwa się w całości, za pomocą wdmuchiwanego powietrza dochodzi do rozszerzenia światła jelita i cała śluzówka może być dokładnie zbadana.

Badanie trwa 5-10minut. Może ono wykryć stany zapalne, zwężenia, uchyłki, hemoroidy i polipy – które mogą w ciągu kilku lat przekształcić się w raka jelita grubego i powinny być od razu usunięte. Można także endoskopowo zniwelować krwawienie, oraz przeprowadzić wewnątrzświatłowe USG. Badanie samo w sobie jest postrzegane jako nieprzyjemne, szczególnie na skutek wdmuchiwanego powietrza które może powodować poważne wzdęcia.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Proktoskopia w chorobie Leśniowskiego-Crohna

Proktoskopia – jest inwazyjną metoda badania kanału odbytu i dolnej odbytnicy w chorobach proktologicznych . Inne sposoby badania okrężnicy to Sigmoidoskopia , rektosigmoidoskopia i kolonoskopia.

proktoskopia

Wielu chorych po 4 miesiącach w chorobie Crohna notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Przygotowanie


Przygotowanie do badania jest proste, wymaga tylko opróżnienia odbytnicy. Pacjent powinien postarać się to zrobić w sposób naturalny, jeśli się to nie powiedzie, godzinę przed badaniem podaje się środek przeczyszczający w formie lewatywy lub czopków. Inne przygotowanie do tego badania nie jest wymagane.

Niektórzy lekarze podejmują się proktoskopii bez oczyszczania jelit, by uniknąć podrażnienia błony śluzowej jelit przez środki przeczyszczające. Drobne ruchy jelit podczas wyciągania proktoskopu są tolerowane.

Metoda


Do badania używa się metalowej rurki, tzw. proktoskopu który ma 10-15cm długości i zmienną średnicę (1,5-2cm u dorosłych). Pacjent znajduje się w pozycji leżącej na lewym boku, lub w pozycji litotomicznej.

Badanie trwa kilka minut, w trakcie badania można wykonywać także pewne procedury jak skleroterapia lub podwiązanie hemoroidów. Samo badanie jest nie przyjemne, może być także bolesne.

Anoskopia w chorobie Leśniowskiego-Crohna

Anoskopia – to metoda badania zwieracza lub kanału odbytu. Stosowana jest np. w przypadku hemoroidów, czy też diagnozowania infekcji.

anoskopia

Wielu chorych po 4 miesiącach w chorobie Crohna notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Przygotowanie


Przygotowanie do badania jest bardzo proste, to zwykle wystarcza jeśli na krótko przed badaniem pacjent uda się do toalety celem wypróżnienia. Powinien nie wypróżniać się, a następnie wykonać małą lewatywę lub zażyć środek przeczyszczający. Inne przygotowanie nie jest wymagane do tego badania.

Metoda


W tym badaniu stosuje się albo sztywny anoskop o około 5 cm długości i średnicy od około 3 do 4 centymetrów, można także zastosować wziernik. Pacjent leży na lewym boku, w lub w pozycji litotomicznej. Samo badanie trwa zaledwie kilka minut i można dzięki niemu diagnozować zapalenia, przewężenia, przetoki, hemoroidy i szczeliny odbytu. Samo badanie jest postrzegane jako nieprzyjemne ale nie powoduje bólu.

Endoskopia kapsułkowa w chorobie Leśnowskiego-Crohna

Endoskopia kapsułkowa – to technika wymyślona na przełomie 2000 i 2001r. i jest pierwszą powszechnie stosowaną techniką obrazowania śluzówki przewodu pokarmowego przy użyciu kamery zamkniętej w kapsułce (Pill-CAM). W trakcie przechodzenia przez przewód pokarmowy, kapsułka wykonuje zdjęcia błony śluzowej jelit i wysyła do zewnętrznego rejestratora danych. Następnie obrazy mogą być oceniane przez odpowiednio przeszkolonego lekarza.

endoskopia-kapsulkowa

Wielu chorych po 4 miesiącach w chorobie Crohna notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Historia rozwoju metody


Pomysłodawcą zastosowania w medycynie kapsułki wideo był izraelski inżynier Gavriel Iddan, który opracował ją i opatentował ją za czasów swojej kadencji w RAFAEL Advanced Defense Systems Ltd. Po stworzeniu pierwszego opisu kapsułek endoskopowych w 2000r. firma Imaging Ltd uzyskała certyfikat CE dla Europy i zatwierdziła je FDA. Istnieje obecnie kilku producentów systemów aparatów kapsułkowych, a także różne rodzaje aparatów, które opracowano specjalnie do badania przełyku, żołądka, jelita cienkiego i grubego. Sposób został opracowany aby umożliwić dotychczas utrudnione badanie endoskopowe jelita cienkiego

Kapsułkowa endoskopia przełyku i żołądka


Endoskopia kapsułkowa przełyku została porównana do konwencjonalnego badania lutrem, które można łatwo i szybko wykonać u większości przypadków w praktyce klinicznej.
Do badania żołądka wykorzystuje się tak zwane prowadzenie kapsułki endoskopowej przez magnes (kapsułka może być przewodnikiem magnetycznym). Proces ten był jedynie wykorzystywany w badaniach klinicznych.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Kapsułkowa endoskopia jelita cienkiego i grubego


W przeciwieństwie do endoskopii kapsułkowej przełyku i żołądku, endoskopia kapsułkowa jelita cienkiego uzyskała stałe miejsce w diagnostyce okrężnicy.

Stosowanie małych i dużych kapsułek endoskopii jelita

Kapsułka wideo dla jelita cienkiego jest wolno poruszającym się aparatem cyfrowym , który elektronicznie oświetla, steruje i transmituje dane, jego bateria ma wymiar około 26 mm długości i około 11 mm średnicy.

Najnowsza generacja kapsułek zapisuje obraz z częstotliwością z jaką kapsułka porusza się po jelitach – sześć klatek na sekundę. Kąt fotografowania wynosi 156 °. Minimalna wielkość obiektu to 0,07 mm. Pojemność baterii zapewnia nagrywanie przez ponad 11 godzin. Kapsułka wideo dla jelita grubego ma dwie głowice aparatu – po jednej na każdym końcu. Można lepiej zwizualizować miejsca które trudno jest zbadać innymi metodami.

Obie głowice aparatu mają kąt fotografowania 172 °, więc jest możliwy prawie panoramiczny widok. Częstotliwość zapisu obrazu zmienia się w zależności od prędkości poruszania się kapsułki w jelitach i oscyluje od 4-35 klatek na sekundę.

Wykonanie badania jelita

Przed rozpoczęciem endoskopii kapsułkowej, niezbędne jest gruntowne oczyszczenie jelita grubego. Kapsułka jest połykana, a podczas 6-8h drogi przez przewód pokarmowy obrazuje wnętrze jelit, a obraz ten jest wysyłany do jednostki nagrywającej. Pacjent może więc swobodnie poruszać się podczas nagrywania 50 do 60000 zdjęć,. Obrazy są następnie montowane za pomocą specjalnego oprogramowania, powstaje film który jest oceniany przez lekarza. Kapsułkę wykorzystuje się tylko raz. W badaniu nie wykorzystuje się promieniowania jonizującego. Nie muszą być podawane środki usypiające czy uspokajające. W badaniu okrężnicy pacjent wypija w trakcie przechodzenia kapsułki dodatkowo specjalny płyn aby kapsułka doszła szybciej do jelita grubego.

 

Wskazania do endoskopowej endoskopii jelita cienkiego


Kapsułkowa endoskopia jelita cienkiego jest diagnostycznym złotym standardem do oceny jelita cienkiego. Zgodnie z zaleceniami Niemieckiego Towarzystwa ds. Układu trawiennego i chorób metabolicznych (DGVS), stosowanie kapsułek powinno mieć miejsce przy każdym podejrzeniu choroby jelit. Najważniejszym wskazaniem jest krwawienie z przewodu pokarmowego które nie pochodzi ani z żołądka ani z jelita grubego. W ostatnich latach kapsułki wykorzystuje się również u pacjentów z podejrzeniem lub ze zdiagnozowaną chorobą Crohna. Inne możliwe wskazania to podejrzenia zespołów przedrakowych, celiakii czy też innych chorób jelita cienkiego

 

Wskazania do endoskopii kapsułkowej jelita grubego


Europejskie Towarzystwo Gastroenterologii (ESGE) zaleca w swoich wytycznych z 2012r. użycie kapsułek endoskopowych u pacjentów, u których konwencjonalna kolonoskopia nie była możliwa, a także u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem krwawienia, uszkodzenia jelit, lub w związku z potrzebą zastosowania środków uspokajających/usypiających. W Japonii metodę tę stosuje się zawsze, co także pozwala na wyeliminowanie wstydu (nie ma potrzeby ściągania odzieży). Kapsułka jest sterylnie pakowana i służy do jednorazowego użytku.

 

Przeciwwskazania do stosowania kapsułek endoskopowych


Najważniejszym przeciwwskazaniem do stosowania kapsułek endoskopowych jest znane lub podejrzewane patologiczne zwężenie w przewodzie pokarmowym, które mogłyby utrudniać przejście kapsuły. Wcześniej można wykonać badanie drożności przewodu pokarmowego przy użyciu innej, specjalnej kapsułki. Ma ona identyczny kształt i rozmiar, ale rozpuszcza się po ok. 30h, w przypadku napotkania na swojej drodze jakichkolwiek przeszkód. Przejście nienaruszonej kapsułki wskazuje na drożność jelita i możliwość wykonania endoskopii kapsułkowej. Inne przeciwskazania to zaburzenia połykania, ciąża, i udział w MRI. Nie dostępne są kapsułki dla dzieci poniżej 2r. ż.

 

Metody konkurencyjne i uzupełniające


Badanie jelita cienkiego

Jelito cienkie może być badane z wykorzystaniem metody enteroskopii balonowej. Sposób ten jest bardzo czasochłonny i może być dla pacjenta stresujący. Zwykle jako przygotowanie do badania stosuje się endoskopię kapsułkową, aby dowiedzieć się czy balonowa enteroskopia jest w ogóle konieczna i w jaki sposób badanie powinno przebiegać (przez usta, przełyk i żołądek, czy może od dołu przez jelito grube). W porównaniu z metodami radiologicznymi (klasyczna enterokliza, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny), kapsułka ma znacznie większą dokładność i w sposób bardziej czuły wykrywa zmiany błony śluzowej jelita cienkiego, natomiast metody radiologiczne wykorzystuje się tylko w bardzo specyficznych i raczej rzadkich przypadkach.

Badanie jelita grubego

Standardowym badaniem jelita grubego jest kolonoskopia konwencjonalna. Inne metody, w wyjątkowych przypadkach są to ultradźwięki i kolonoskopia wirtualną (CT i MRI). Dla wczesnego wykrywania raka jelita grubego używane są testy zawartości krwi w kale o różnej wrażliwości. Kapsułkowa endoskopia okrężnicy ma w diagnostyce chorób jelita grubego ma w niektórych przypadkach priorytet.

Gastroskopia w chorobie Leśniowskiego-Crohna

Gastroskopia lub ezofagoduodendoskopia (EGD) – to metoda medyczna diagnostyki górnej części przewodu pokarmowego. Została ona opracowany przez chirurga Johann’a Freiherr’a von Mikulicz-Radeckiego w 1881r.

gastroskopia

Gastroskopii używać można do obserwacji wnętrza przełyku, żołądka i dwunastnicy. Można pobierać małe próbki błony śluzowej do badania mikroskopowego, większe obszary tkanek, polipy można usuwać dzięki pętli.

Wielu chorych po 4 miesiącach w chorobie Crohna notuje trwałą remisję po zastosowaniu protokołu DLS → czytaj więcej

Można dokonywać elektrokoagulacji krwawiących wrzodów żołądka lub używać w tym celu klipsów. Krwawienie z żylaków przełyku zatrzymuje podwiązanie gumką. Do badania stosuje się specjalny endoskop światłowodowy – zwany gastroskopem, przez który można dokonywać obserwacji. Poprzednie urządzenia pozwalały jedynie na bezpośrednią obserwację, natomiast obecne wyposażone są w kamery dzięki którym można nagrywać i przechowywać obraz badania.

Gastroskopia zalecana jest w uporczywych bólach brzucha, nawracających problemach z połykaniem, niejasnych biegunkach, podejrzeniach wrzodów lub raka żołądka, oraz w przypadku uporczywej zgagi. W zależności od okoliczności, może być zalecane okresowe wykonywanie gastroskopii.

Przy nagłych krwawieniach z żołądka, przełyku lub dwunastnicy wykonuje się gastroskopię by odnaleźć i zatrzymać krwawienie celem ratowania życia pacjenta. Źródłami krwawień są zwykle wrzody żołądka. Krwawienia z żylaków przełyku u pacjentów z marskością wątroby mogą być śmiertelne.

Badanie to może odbywać się przez nos. Bardzo cienka rurka jest wprowadzana do nosa. Badania wykazują, że dla pacjentów przyjemniejsze jest badanie przez usta.

Najnowsze badania dowodzą, iż L-formy bakterii są przyczyną choroby

Badanie


Ok. 6h przed badaniem nie powinno się już nic jeść ani pić. Jest ono poprzedzone spotkaniem wyjaśniającym. Do badań gardło znieczula się miejscowo lidokainą w sprayu by zmniejszyć odruch wymiotny. Denerwujący się pacjenci otrzymują środek uspokajający np. midazolam, a następnie krótko znieczulający lek propofol. Po takiej sedacji, pacjenci muszą leżeć przez jedną-dwie godziny. Przez ten czas nie można prowadzić pojazdów

Pacjent w trakcie badania leży na lewym boku z głową opartą na poduszce. Ustnik umieszcza się między zębami pacjenta, by zapobiec gryzieniu endoskopu. Podczas badania pacjent nie może połykać. Jest to nie przyjemne dla większości pacjentów, ale da się znieść. Endoskop wprowadza się po języku, przez jamę ustną a następnie do przełyku.

Instrument ten będzie stopniowo prowadzony przez przełyk, gdzie zmiany można obserwować zmiany patologiczne. Urządzenie przechodzi przez żołądek i odźwiernik do pierwszej i drugiej części dwunastnicy. Aby rozciągnąć światło narządów, są napompowywane powietrzem. Po zakończeniu pobierania, endoskop jest wsuwany do żołądka i badane są dno żołądka i ściany żołądka. Tutaj endoskop doprowadza się za pomocą tak zwanego manewru J. Przy wysuwaniu endoskopu powietrze jest zasysane z powrotem.

 

Powikłania


Poważne powikłania gastroskopii są rzadkie lub bardzo rzadkie. Najczęściej spotykane są problemy sercowo-naczyniowe, jak reakcje na środki uspokajające i przeciwbólowe , może nastąpić zapalenie płuc , perforacje i krwawienia po biopsji lub usuwaniu polipów. Podczas zabiegu istnieje niewielkie ryzyko perforacji ściany żołądka. Narkoza może prowadzić do niewydolności oddechowej i zatrzymania oddechu.

Dzięki kontroli przy użyciu pulsoksymetru można wyeliminować wiele poważnych problemów.