Choroba Leśniowskiego-Crohna – przyczyny, objawy, leczenie

Choroba Leśniowskiego-Crohna – jest zapalną choroba jelit, która może dotyczyć każdej części przewodu pokarmowego od jamy ustnej do odbytu. Oznaki i objawy często obejmują bóle brzucha, biegunkę (która może zawierać krew), gorączkę i utratę masy ciała. Inne powikłania mogą wystąpić poza przewodem pokarmowym i obejmują anemię, wysypki skórne, zapalenie stawów, zapalenie oczu i uczucie zmęczenia. Wysypki skórne mogą mieć postać piodermii zgorzelinowej i rumienia guzowatego. Niedrożność jelit jest powszechna a jeśli wystąpi chorzy są bardziej narażeni na ryzyko zachorowania na raka jelita grubego.

chorba leśniwskiego crohna

Choroba Crohna jest spowodowana przez kombinację czynników środowiskowych, immunologicznych i bakteryjnych u osób podatnych genetycznie. Choroba powoduje przewlekły stan zapalny, w którym układ odpornościowy atakuje przewód pokarmowy prawdopodobnie skierowany przeciwko antygenom bakteryjnym.

 

Dokładny problem związany z układem immunologicznym nie jest jasny. Palacze tytoniu są dwa razy bardziej narażeni na rozwój choroby Crohna niż osoby niepalące. Choroba często rozpoczyna się po zapaleniu żołądka i jelit. Diagnostyka jest oparta na szeregu badań, w tym biopsji jelita, wyglądzie ściany jelita, obrazowaniu medycznym oraz opisie choroby. Inne choroby, które mogą symulować objawy podobne do choroby Leśniowskiego-Crohna obejmują – zespół jelita drażliwego i chorobę Behceta.

Na dzień dzisiejszy nie ma żadnych skutecznych leków lub procedur chirurgicznych, dzięki którym można wyleczyć chorobę Crohna. Obecnie leczenie skupia się na minimalizowaniu objawów i utrzymaniu remisji i zapobieganiu nawrotom. U nowo zdiagnozowanych osób, kortykosteroidy z innymi lekami takimi jak metotreksat lub tiopuryny mogą być stosowane tylko przez krótki okres czasu, w celu szybkiego poprawienia stanu choroby i wywołanie remisji.

Jedna na pięć osób z chorobą Crohna wymaga leczenia szpitalnego każdego roku, a połowa osób z chorobą będzie wymagała operacji chirurgicznej w pewnym momencie w ciągu dziesięciu lat od rozpoznania choroby. Operacja powinna być stosowana w jak najmniejszym stopniu i zakresie i jest konieczna w celu wyeliminowania niektórych ropni i przetok.

Choroba Leśniowskiego-Crohna dotyka około 3,2 na 1000 osób w Europie i Ameryce Północnej. Mężczyźni i kobiety są w równym stopniu dotknięci chorobą.

 

Klasyfikacja ↓↓↓


Choroba Crohna jest typem choroby zapalnej jelit (IBD). Zazwyczaj objawia się problemami w przewodzie żołądkowo-jelitowym i należy ją klasyfikować w zależności od dotkniętego obszaru.

W 50% przypadków jest klasyfikowana jako Ileocolic Crohn i dotyczy końcowej części jelita krętego (ostatnia część jelita cienkiego, która łączy się z jelitem grubym). U 30% spośród nich choroba Crohna występuje w całym jelicie krętym, podczas gdy pozostałe 20% ma wpływ tylko na jelito grube, wywołując zapalenie okrężnicy – w tym przypadku choroba Crohna może być szczególnie trudna do odróżnienia od wrzodziejącego zapalenia jelita grubego.

Choroba Crohna może dotyczyć żołądka powodując zapalenie żołądka i początkowej części jelita cienkiego, zwanej dwunastnica. Choroba może zaatakować każdą część przewodu pokarmowego od ust do odbytu.

Choroba Crohna może występować w trzech różnych kategoriach: bliznowaciejącej, przenikliwej i zapalnej.

Typ bliznowaciejący powoduje zwężenia wnętrzności, które mogą prowadzić do niedrożności jelit lub zmiany rozmiaru kału.

Typ penetrujący tworzy nieprawidłowe kanały (przetoki) pomiędzy jelitami i innymi strukturami ciała, takimi jak skóra.

Typ zapalny, nie powoduje zwężeń lub przetok.

 

Epidemiologia ↓↓↓


Choroba Crohna jest rozpowszechniona na całym świecie i osiąga najwyższą częstość występowania w krajach zachodnich. Stosunek chorych kobiet i mężczyzn wynosi około 1,35: 1. Palacze są dwukrotnie bardziej narażeni na rozwój choroby Crohna niż osoby niepalące.

Może wystąpić w każdym wieku, ze szczytem zachorowań w drugiej i trzeciej dekadzie i kolejno pomiędzy szóstą a siódmą dekadą życia.

Choroba występuje w większej proporcji u kobiet powyżej 20 roku życia, ale rozprzestrzenia się nawet wśród osób w młodszym wieku.

 

Przyczyny ↓↓↓


 

Chociaż dokładna etiologia choroby Crohna nie jest jeszcze dobrze poznana, kombinacja czynników środowiskowych i genetycznych wydaje się być najbardziej prawdopodobną przyczyną. Ogólnie rzecz biorąc, dane genetyczne wskazują na zaburzenia w układzie immunologicznym u pacjentów z chorobą Crohna.

Wiele badań dowodzi, że choroba Crohna po części ma przyczynę genetyczną. Ludzie, którzy mają brata lub siostrę z chorobą Crohna, są 30 razy bardziej narażeni na rozwój, niż w populacja ogólna.

Czynniki środowiskowe

Ze względu na częstość występowania choroby w obszarach uprzemysłowionych, uważa się, że dieta może być jedną z przyczyn wystąpienia choroby. Pozytywne korelację między częstością występowania choroby i zwiększonym spożyciem białka zwierząt, białka z mleka i wyższy stosunek wielonienasyconych kwasów tłuszczowych omega-6 do kwasów tłuszczowych omega-3 – wydaje się być prawdopodobną przyczyną powstania choroby.

Drobnoustroje

Uważa się, że niektóre mikroorganizmy mogą łatwo wykorzystać słabości śluzówki i tym samym powodować niemożność usunięcia bakterii z ścian jelit w chorobie Crohna. Obecność różnych bakterii w tkankach i zmienna odpowiedź na antybiotyki wskazują, że choroba Crohna, nie jest związana wyłącznie z pojedynczym patogenem, lecz z różnymi patogenami.

Kilka badań wykazało silny związek choroby z bakerią paratuberculosis Mycobacterium avium subsp (MAP), tą samą bakterią która powoduje paratuberkulozę u bydła.

Inne badania łączą chorobę Crohna z konkretnymi szczepami bakterii Escherichia coli, a w szczególności: ze szczepem inwazyjnym (AIEC) występującym częściej u osób z chorobą Leśniowskiego-Crohna.

Układ immunologiczny

Nieprawidłowości w układzie odpornościowym są także często uważane za jedną z przyczyn choroby Crohna. Wiele osób uważa, że choroba ta jest chorobą autoimmunologiczną spowodowaną przez nieprawidłową odpowiedź cytokin wytwarzanych przez limfocyty.

 

Oznaki i objawy ↓↓↓


 

Objawy żołądkowo-jelitowe

Wiele osób z chorobą Crohna ma objawy przez wiele lat zanim zostaną zdiagnozowani. Zazwyczaj początek choroby występuje pomiędzy 15 a 30 rokiem życia, ale choroba może rozpocząć się w każdym wieku. Ze względu na „nieregularny” charakter choroby oraz objawy żołądkowo-jelitowe i głębokość udziału tkanek, początkowe objawy mogą być bardziej nietrwałe niż objawy typowe dla wrzodziejącego zapalenie jelita grubego. U osób z chorobą Leśniowskiego-Crohna pojawiają się przewlekłe i nawracające okresy nasilenia objawów i okresy remisji.

Ból brzucha – może być początkowym objawem choroby Crohna. Często towarzyszy mu biegunka, szczególnie u tych, którzy przeszli operację.

Biegunka – może zawierać więcej lub mniej krwi. Charakter biegunki w chorobie Crohna zależy od części jelita która zaangażowana jest w chorobę. Zazwyczaj choroba prowadzi do wydalania dużych ilości wodnistego kału.
⇓ czytaj więcej

Zapalenia okrężnicy – może doprowadzić do wydalania mniejszej objętości kału, ale z wyższą częstotliwością. Konsystencja kału może wahać się w zakresie od stałej do wodnej. W ciężkich przypadkach, osoba może mieć więcej niż 20 defekacji dziennie i może okazać się konieczne, aby obudzić w nocy i pójść to toalety.

Krew w kale – jest mniej powszechna w chorobie Leśniowskiego-Crohna niż we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego, ale może być obecna. W przypadku ciężkiej postaci choroby Crohna, krwawienie może być dość obfite.

Dyskomfort w okolicy odbytu – swędzenie lub ból wokół odbytu może wskazywać na stan zapalny, tworzenie się przetok lub ropnia lokalnego. Przetoki około odbytnicze skóry są powszechne w chorobie Crohna.

Jak na podstawie objawów odróżnić chorobę Crohna od wrzodziejącego zapalenia jelita grubego?

Poniższa tabela przedstawia zestawienie objawów dwóch powyższych chorób i najważniejsze różnice między nimi.

Objawy choroby Crohna i wrzodziejącego zapalenia jelita grubego
choroba Crohna wrzodziejące zapalenie okrężnicy
defekacja Często Często z obecnością krwi
parcie na odbytnicę Niewielkie Bardzo często
gorączka Często Niezbyt często
przetoki Często Rzadko
chudnięcie Często Bardzo rzadko

różnica między choroba crohna i wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego

Objawy wywołane przez zwężenie jelit są również powszechne w chorobie Crohna. Ból brzucha często jest najbardziej dotkliwy w obszarach jelit z których powstają. W przypadku ciężkiego zwężenia, mogą wystąpić wymioty i nudności a to z kolei może wskazywać na początek „niedrożności jelit„.

Objawy ogólnoustrojowe

Mały wzrost – choroba Leśniowskiego-Crohna, podobnie jak wiele innych chorób przewlekłych może powodować wiele objawów systemowych. U dzieci, brak wzrostu jest dość powszechny w tej chorobie. U wielu z nich rozpoznano chorobę tylko z powodu niemożności utrzymania prawidłowego rozwoju.

Gorączka – jest dość powszechna, ale rzadko jest wyższa niż 38,5 ° C, a jeśli już to w przypadku gdy występują komplikacje, takie jak wrzód.

Ubytek masy ciała – wśród starszych osób, choroba Crohna może objawiać się ubytkiem masy ciała, zwykle ze zmniejszonym przyjmowaniem pokarmu. W istocie, pacjenci z objawami jelitowymi choroby Crohna często czują się lepiej, kiedy nie jedzą. Osoby dotknięte tą chorobą w dużych obszarach jelita cienkiego mogą mieć również problemy z wchłanianiem węglowodanów i lipidów które mogą dodatkowo przyspieszyć utratę masy ciała.

Niedobór składników odżywczych – może prowadzić do anoreksji i niedokrwistości mikrocytarnej lub megaloblastycznej, hipoproteinemii, obrzęku, demineralizacji kości, hipokaliemii i odwodnienia.

Objawy poza-jelitowe

W przebiegu choroby rzadko zajęty jest przełyk i żołądek. Jeżeli jednak choroba dotyczy przełyku lub żołądka, choroba może powodować trudności w połykaniu (dysfagia), bóle brzucha i wymioty.

Oprócz objawów narządowych i ze strony przewodu pokarmowego, choroba może wpływać na wiele innych narządów.

Afty – bolesne owrzodzenia jamy ustnej pokryte szarym nalotem.
⇓ czytaj więcej

 Afty w przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna

afta i choroba leśniowskiego crohna afta i choroba leśniowskiego crohna afta i choroba leśniowskiego crohna afta i choroba leśniowskiego crohna

 

Zapalenie błony naczyniowej oka – znane jako zapalenie błony naczyniowej oka może powodować silny ból, zwłaszcza gdy oko jest wystawione na działanie światła (światłowstręt).
⇓ czytaj więcej

Zapalenie twardówki – może prowadzić do stanu zwanego zapaleniem nadtwardówki. Zarówno zapalenie nadtwardówki, jak i zapalenie błony naczyniowej oka może prowadzić do utraty wzroku, jeśli nie jest leczone.

 Zapalenie błony naczyniowej w przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna

crohn oko crohn oko crohn oko crohn oko

Zapalenie stawów – choroba Crohna może dotyczyć także stawów. Stan ten charakteryzuje się zapaleniem jednego lub większej ilości stawów (zapalenie stawów) lub  sztywnieniem mięśni (zapalenie przyczepów ścięgnistych mięśni). Zapalenie stawów może pojawiać się w większych stawach, na przykład kolanowych lub ramiennych lub może obejmować wyłącznie małe stawy rąk i stóp.

Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa – zapalenie stawów może również obejmować stawy kręgosłupa. Stan zapalny może objąć także stawy krzyżowo-biodrowe, jeżeli tylko dolna część kręgosłupa jest zaangażowana w chorobę. Objawami zajęcia stawów są bóle stawów, uczucie gorąca, obrzęk, sztywność stawów i utrata ruchomości stawów lub ich funkcji.
⇓ czytaj więcej

Piodermia zgorzelinowa – agresywna i powodująca niszczenie tkanek zmiana skórna, powodująca ropne zapalenie skóry
⇓ czytaj więcej

 

 Piodermia zgorzelinowa w przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna

piodermia zgorzelinowa piodermia zgorzelinowa piodermia zgorzelinowa piodermia zgorzelinowa

Rumień guzowaty – choroba Leśniowskiego-Crohna może dotyczyć również skóry, krwi i układu hormonalnego. Jednym z objawów skórnych jest rumień guzowaty, który objawia się w postaci czerwonych guzków, które zwykle pojawiają się na goleniach
⇓ czytaj więcej

 

 Rumień guzowaty w przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna

rumień guzowaty rumienguzowaty2 rumienguzowaty3 rumienguzowaty4

Zakrzepicę żył głębokich – choroba Leśniowskiego-Crohna zwiększa ryzyko zakrzepów krwi, obrzęku i ból w obrębie kończyn dolnych. Może powodować zakrzepicę żył głębokich, a także trudności z oddychaniem w wyniku zatoru tętnicy płucnej.

Niedokrwistość hemolityczna – jest chorobą autoimmunologiczną, w której układ odpornościowy atakuje czerwone krwinki, które są powszechne w chorobie Leśniowskiego-Crohna i może powodować zmęczenie, bladość, i inne objawy typowe dla anemii.

Osteoporoza – choroba Crohna może powodować osteoporozę lub rozrzedzenie kości. Osoby z osteoporozą mają zwiększone ryzyko złamań kości.

Choroba Leśniowskiego-Crohna może również powodować powikłania neurologiczne (występują one u 15% chorych). Najbardziej powszechnymi są drgawki, udar, miopatia, neuropatia obwodowa, bóle głowy i depresja.

 

Powikłania ↓↓↓


Choroba Leśniowskiego-Crohna może prowadzić do wielu powikłań w obszarze jelit, w tym do obstrukcji, rozwoju przetok i ropni. W jelitach pojawiają się zwykle zwężenia lub zrosty zawężające lub prześwity blokujące przepływ zawartości jelitowej. Przetoki mogą wystąpić między dwiema pętlami jelita, pomiędzy jelitem i pęcherzem moczowym, pomiędzy jelitem i pochwą oraz między jelitem i skórą. Wrzody mogą wystąpić w jamie brzusznej lub okolicy odbytu.

Choroba Crohna zwiększa ryzyko wystąpienia nowotworu w obszarze zapalenia – ponieważ stan zapalny jest czynnikiem predysponującym do wystąpienia dysplazji, a dysplazja jest stanem który łatwo przekształca się w raka.

Na przykład, u osób z chorobą Crohna która obejmuje jelito cienkie występuje znacznie większe ryzyko rozwoju raka jelita grubego. Podobnie, osoby z chorobą Cronha w obrębie okrężnicy są narażone 5 do 6 razy bardziej na rozwój raka jelita grubego.

Dlatego badania przesiewowe w kierunku raka jelita grubego z  użyciem kolonoskopii jest zalecane u każdego, kto miał zapalenie okrężnicy w wyniku choroby Crohna przez co najmniej osiem ostatnich lat.

Choroba Crohna vs Wrzodziejące zapalenie jelita grubego 
Częstość występowania powikłań pozajelitowych
zapalenie tęczówki / błony naczyniowej oka kobiety 2,2% 3,2%
mężczyźni 1,3% 0,9%
stwardniające zapalenie dróg żółciowych kobiety 0,3% 1%
mężczyźni 0,4% 3%
zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa kobiety 0,7% 0,8%
mężczyźni 2,7% 1,5%
ropne zapalenie skóry kobiety 1,2% 0,8%
mężczyźni 1,3% 0,7%
rumień guzowaty kobiety 1,9% 2%
mężczyźni 0,6% 0,7%

 

U osób z chorobą Crohna występuje ryzyko niedożywienia, z wielu powodów, w tym zmniejszergo spożycia pokarmów i złego wchłaniania.

Ryzyko niedożywienia wzrasta także po resekcji jelita cienkiego. Takie osoby mogą wymagać stosowania doustnych suplementów, aby zwiększyć spożycie kalorii. W ciężkich przypadkach, może okazać się konieczne żywienie pozajelitowe. Większość osób z umiarkowaną lub ciężką chorobą Crohna zwraca się do dietetyka o pomoc w ustalenia dobrego planu żywienia.

Choroba Leśniowskiego-Crohna może być problematyczna w czasie ciąży, a niektóre leki mogą powodować niepożądane skutki uboczne dla płodu lub matki. Konsultacja z ginekologiem i gastroenterologiem w chorobie Crohna i o wszystkich zażywanych lekach – jest niezbędna.

W niektórych przypadkach, w trakcie ciąży może wystąpić remisja choroby. Niektóre leki mogą również mieć wpływ na plemniki lub może mieć negatywny wpływ na płodność człowieka.

 

Diagnoza ↓↓↓


 

Postawienie diagnozy w choroby Leśniowskiego-Crohna może być sporym wyzwaniem i należy przeprowadzić szereg badań aby mieć pewność co do diagnozy. Nawet kompletny zestaw badań może nie wystarczyć do rozpoznania choroby Crohna.

Kolonoskopia jest skuteczna w 70% w przypadku diagnozowania choroby. W przypadku wystąpienia choroby w jelicie cienkim diagnoza jest szczególnie trudna , w rzeczywistości, kolonoskopia tradycyjna umożliwia dostęp do dolnej części jelita cienkiego. Tylko wprowadzenie kapsułki z kamerą może pomóc wykryć chorobę Crohna w górnym odcinku jelita cienkiego.

Endoskopia

Choroba Leśniowskiego-Crohna może naśladować wrzodziejące zapalenie jelita grubego w obrazach endoskopowych.

Kolonoskopia – wciąż jednak jest najlepszym badaniem w celu diagnozy choroby Crohna, ponieważ pozwala na bezpośrednie uwidocznienie okrężnicy i jelita krętego oraz uwidocznienie poziomu progresji i zmian.
⇓ czytaj więcej

 Endoskopia jelita grubego w przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna

choroba-crohna-endoskopia1 choroba-crohna-endoskopia2 choroba-crohna-endoskopia3 choroba-crohna-endoskopia4

Badanie wykonane z kontrastem zawierającym związki baru wprowadzone do jelita cienkiego może być stosowane w celu diagnozy choroby Crohna. Kolonoskopia i gastroskopia pozwalają na bezpośrednie uwidocznienie nie tylko jelita krętego ale i początku dwunastnicy.

Poniżej VIDEO z zabiegu endoskopii jelita grubego w przebiegu chorby Leśniowskiego-Crohna

Lewatywa baru i fluoroskopia mogą znacznie poprawić obraz jelita grubego.

Tomografii komputerowa (CT) jest przydatny w ocenie małych odcinków jelita. Jest również przydatna w wykrywaniu powikłań w jamie brzusznej takich jak wrzody, niedrożność jelita cienkiego, albo przetok.

 Rezonans magnetyczny w przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna

rezonans magnetyczny rezonans magnetyczny rezonans magnetyczny rezonans magnetyczny

Rezonans magnetyczny jest kolejnym rozwiązaniem w celu zobrazowania jelita cienkiego poszukiwania powikłań, chociaż jest bardziej kosztowne i mniej dostępne dla chorych.

Nawet medycyny nuklearna okazała się skuteczna w wykrywaniu choroby. W procesie tym stosuje się białe ciałka krwi pacjenta, a następnie oznacza się je izotopem promieniotwórczym. Następnie są one wstrzykiwane z powrotem dożylnie pacjentowi, a następnie obserwuje wszelkich nieprawidłowych nagromadzeń w jelitach, za pomocą specjalnej aparatury. Badania sugerują również, że takie testy są przydatne w celu monitorowania choroby i oceny skuteczności leczenia.

Najczęstszą chorobą, która naśladuje objawy choroby Crohna jest wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Bardzo ważne jest aby odróżnić te dwie choroby, ponieważ ich przebieg oraz dostępne metody leczenia mogą być bardzo różne.

 

diagnostyczne wyniki procesów w chorobie Crohna i wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego
znak choroba Crohna wrzodziejące zapalenie jelita grubego
zaangażowanie jelita krętego częste rzadkie
zaangażowanie jelita cienkiego częsty bardzo rzadkie
zaangażowanie odbytnicy rzadkie częste
zaangażowanie całego odbytu częste rzadkie
zaangażowanie przewodów żółciowych rzadkie częste
rozmieszczenie choroby łatki zapalne ciągłe obszary zapalenia
endoskopia głębokie owrzodzenia wrzody ciągłe
głębokość zapalenia może być pełnościenne, głęboko w tkankach dotyczy śluzówki
zwężenie częste rzadkie
ziarniniak w biopsji może zawierać ziarniniaki nie martwicze nie zawiera ziarniniaków

 

Leczenie ↓↓↓


 

Choć obecnie nie ma lekarstwa na chorobę Leśniowskiego-Crohna, istnieje szeroki wachlarz możliwości leczenia, które może pomóc w kontroli objawów Crohna, a nawet pomóc w osiągnięciu i utrzymaniu remisji. W rzeczywistości, osiągnięcie i utrzymanie remisji jest głównym celem leczenia choroby Crohna.

Pamiętaj, że jeśli wystąpi u Ciebie nagłe pogorszenie objawów powinieneś porozmawiać o tym z lekarzem czy obecne leczenie jest właśnie dla Ciebie. Lekarz może dokonać ponownej oceny i doboru leków w zależności od nasilenia objawów (czy są one łagodne, umiarkowane czy ciężkie).

Korzystając z tych informacji, a także niektórych innych testów i dodatkowych informacji, lekarz może pomóc opracować plan leczenia, który pracuje dla Ciebie.

Leki, które przepisuje się w chorobie Crohna pomagają kontrolować stan zapalny, który odgrywa ważną rolę w objawach choroby Crohna i indukuje remisję. Może okazać się bardzo prawdopodobne, że będziesz próbował wielu leków przed znalezieniem jednego, który działa najlepiej.

Poniżej przedstawiono rodzaje leków stosowanych w leczeniu choroby Crohna:

Antybiotyki

Metronidazol, cyprofloksacyna i inne antybiotyki mogą być stosowane w przypadku wystąpienia zakażeń lub w celu leczenia powikłań choroby Crohna.

Aminosalicylany (5-ASA)

Doustnie lub doodbytnicze leki, działają w celu zmniejszenia stanu zapalnego w błonie śluzowej jelit i są zwykle stosowane w leczeniu łagodnej do umiarkowanej postaci choroby Crohna.

Kortykosteroidy 

Podaje się je doustnie lub w postaci zastrzyków, doodbytniczo lub dożylnie. Leki te mają za zadanie zmniejszyć stan zapalny, tłumić układu odpornościowy i są zwykle podawane w postaci umiarkowanej do ciężkiej. Kortykosteroidy nie są przeznaczone do długotrwałego stosowania, najlepiej nadają się do krótkotrwałej kontroli objawów i aktywności choroby. Jeśli nie są wykorzystywane w odpowiedni sposób, pacjenci mogą stać się uzależnieni od kortykosteroidów lub oporni na nie.

Modyfikatory immunologiczne  (immunomodulatory)

Podawane doustnie lub w zastrzyku, leki te hamują odpowiedź immunologiczną organizmu, tak że nie może on prowokować stanów zapalnych.

Leki  biologiczne

Ta klasa leków hamuje układ odpornościowy, aby zmniejszyć stan zapalny poprzez ukierunkowanie na konkretną drogę, i jest zwykle podawane są chorym którzy nie odpowiedzieli na terapię konwencjonalną.

Leczenie chirurgiczne

Chorobę Crohna można również leczyć chirurgicznie, kiedy dochodzi do częściowego lub całkowitego zablokowani jelita. Operacja może być również przeprowadzona w celu rozwiązania komplikacji takich jak przeszkody, przetok i / lub wrzody lub gdy choroba w ogóle nie reaguje na leczenie farmakologiczne. Po pierwszym zabiegu chirurgicznym choroba ta ma tendencję do nawrotów w innych miejscach.

Po wycięciu kawałka jelita, blizny narastają a to może spowodować zwężenie jelita a gdy jelito jest zbyt szczelne umożliwia to treści jelita przejść z łatwością do odbytu, co prowadzi do bloku.

Chorzy często wymagają zabiegu chirurgicznego co pięciu lat. U chorych z niedrożnością spowodowanego zwężeniem, istnieją dwie możliwości leczenia: strictureplasty oraz resekcji częściowa jelita.

Zespół krótkiego jelita może być spowodowany przez chirurgiczne usunięcie jelita cienkiego. Zazwyczaj rozwija się u pacjentów, którzy usunęli połowę lub większą część swojego jelita cienkiego. Biegunka jest głównym objawem tej choroby, jednak inne objawy takie jak skurcze, wzdęcia i zgaga mogą również wystąpić.

Zespół ten leczy się zmianą w diecie, dożylnymi suplementami (witaminy i minerały) oraz za pomocą leczenia farmakologicznego.

Innym powikłaniem zabiegu chirurgicznego, w którym usunięto znaczną część jelita krętego jest rozwój nadmiernej wodnistej biegunki. Jest to spowodowane niezdolnością jelita krętego do absorpcji kwasów żółciowych.

W niektórych przypadkach zespół krótkiego jelita, może być leczony przez operację przeszczepienia jelit, zabieg ten jednak pociąga za sobą wysokie ryzyko ze względu na możliwość zakażenia i odrzucenia .

Medycyna alternatywna

Korzyść tych zabiegów jest niepewna, choć ważne analizy wykazały rolę zapobiegawczą ponownego pojawienia się nawrotu za pomocą probiotyków i kwasów omega-3 jako leczenia uzupełniające. Często pacjenci z chorobą Leśniowskiego-Crohna korzystają z leczenia uzupełniającego lub alternatywnych metod leczenia.

Głównym podejściem jest zmiana diety, stosowanie probiotyków, olej rybny (omega-3) i inne suplementy ziołowe ( fitoterapia ) oraz suplementy odżywcze.

 

Rokowanie  ↓↓↓


Choroba Crohna to przewlekła choroba, na którą póki co nie ma lekarstwa. Charakteryzują ją okresy poprawy a następnie epizodów ostrego zaostrzenia objawów. Leczenie u większość pacjentów pozwala utrzymać odpowiednią wagę oraz prowadzić normalne życie. Śmiertelność w tej chorobie jest stosunkowo wyższa niż w zdrowej populacji.

Wydaje się, iż choroba Crohna może być związana ze zwiększonym ryzykiem raka jelita grubego.